HIIT: ook van nut voor parawielrenners met cerebrale parese 

Het is de eerste studie die bij parawielrenners in de T1 en T2 klasse is uitgevoerd. Hoewel slechts drie sporters werden gevolgd, wijzen de resultaten in de richting van een positief effect van HIIT op de aerobe en anaerobe capaciteit. Zo zagen de onderzoekers dat na de vier weken met in totaal 8 HIIT sessies, de maximale zuurstofopname bij twee van de drie renners verbeterde en ze allemaal een hoger vermogen wisten te trappen tijdens een 30 seconden sprinttest (Wingate). Het zorgde bij de drie parawielrenners voor een 4 tot 7% snellere tijdrit op de weg.

Wat is bekend

• Parawielrennen vereist een hoog aeroob en anaeroob vermogen.
• Hoog-intensieve intervaltraining (HIIT) is een efficiënte manier van trainen.
• Het sprintvermogen van een parawielrenner is van voorspellende waarde voor de tijdritprestatie.

Wat is nieuw

• HIIT training is effectief voor parawielrenners met cerebrale parese.
• Door het monitoren van de hartslag en ervaren mate van inspanning, kun je de belasting tijdens HIIT sessies in de gaten houden.

Lange en korte intervallen

De HIIT trainingen uit dit onderzoek maakten onderdeel uit van de voorbereiding van drie Colombiaanse parawielrenners op hun nationale paralympische kampioenschappen in 2023. De periode waarin dit gebeurde werd nauwkeurig afgestemd met hun coach.

Elke HIIT sessie werd uitgevoerd op een fietsergometer (Cyclus2) en duurde maximaal 50 minuten. In de eerste twee weken kregen de parawielrenners langere intervallen voorgeschoteld waarvan de intensiteit was gebaseerd op het maximale vermogen tijdens de oplopende inspanningstest (zie kader). Het ging om twee sets van 5 x 3 minuten inspanning op 85%, afgewisseld met 3 minuten op 60%. In de laatste twee weken ging het om korte intervallen op een intensiteit die overeenkwam met die tijdens de Wingate test (zie kader). Daar ging het om één set van 10 x 30 seconden inspanning op 100%, met telkens 1 minuut herstel op 20%. 

Geen nadelige gevolgen

De interne belasting werd gemonitord door middel van de hartslag en ervaren mate van inspanning. Tijdens de HIIT sessies lag deze gemiddeld boven de 94% van de maximale hartslag en 7 op de 10 punts Borgschaal. De drie parawielrenners wisten alle acht de HIIT sessies vol te houden. Nadelige gevolgen zoals blessures of overtrainingsverschijnselen werden niet gerapporteerd. 

Met de kanttekening dat de onderzoeksgroep zeer klein was en er geen controlegroep was, suggereren de resultaten dat HIIT een geschikte methode is om de prestaties van sporters met cerebrale parese effectief te verbeteren.  

Tips voor coaches en trainers

• Kijk of je in het programma voor sporters met cerebrale parese een periode met HIIT trainingen kunt inbouwen.
• Houd hierbij rekening met de benodigde rustmomenten: twee HIIT sessies in de week is voldoende.
• Varieer tijdens de HIIT sessies met de lengte van de intervallen (van 30 seconden tot 3 minuten) en zorg voor voldoende hersteltijd.
• Houd de individuele belasting en vermoeidheid tijdens de HIIT sessies in de gaten door middel van hartslag en ervaren mate van inspanning.

Prestatiemetingen

De metingen van het aerobe en anaerobe vermogen werden op dezelfde ergometer uitgevoerd, als de metingen voor de HIIT sessies. De maximale zuurstofopname werd afgeleid uit het getrapte maximale wattage, leeftijd en lichaamsgewicht tijdens een oplopende inspanningstest tot uitputting. Hierbij werd het vermogen iedere twee minuten met 15-25 watt verhoogd. Het anaerobe vermogen werd bepaald tijdens een 30 seconden Wingate test. Deze werd drie keer uitgevoerd en de beste prestatie telde. Voor de tijdrit gebruikten de onderzoekers een afgesloten circuit van één kilometer. De twee wielrenners die in de T1 klasse uitkwamen, legden het rondje 14 keer af, die in de T2 klasse 20 keer. Om vermoeidheid te vermijden, namen de onderzoekers de testen af, met minimaal twee dagen ertussen.